WE ZULLEN DOORGAAN IN BRUISEND HARGA PARK
Ons Harga Park is altijd weer een trefpunt. Het was fijn en blij makend er weer bij te zijn thuis spelend tegen Spaland. Door de talrijke ontmoetingen zijn er altijd weer een paar die er uitspringen door hun persoonlijkheid. Die bezorgen je een extra warm gevoel van vriendschap. Of er dan vonkjes overspringen. Aad v.d. Vlist (in oktober wordt hij 81} stond op zijn vaste stekkie. Die weet ik ’s zondags bijna blindelings te vinden. Op die zijde langs onze velden en de sloot mag de clubleiding op mijn kosten aan het begin en het eind een bord Parallelweg laten plaatsen. Wijlen Willem v. Uden schreef eens in ons clubblad Weekend Nieuws dat hij iedere keer weer als hij het bord Parallelweg zag bij hem de neiging ontstond om het schild met een sleutel los te maken. Niet alleen voor hem is dat een trofee te vergelijken met een Olympische medaille.
Aad voornoemd was nu in een amicaal gesprek met vriend Gouweleeuw, een bekende familienaam uit Schiedam Oost in mijn jonge jaren. “Met hem heb ik in het 1e gespeeld” knikte hij naar mij. Tot heden zijn zover als bekend 6 van die basiself uit die jaren 50 overleden. Nu deed hij zorgelijk de mededeling dat Aad Versteeg een zeer ernstige longziekte heeft. Deze Aad was in sportief opzicht enorm strijdlustig en voortdurend gevaar voor elke verdediging. Op de onmogelijkste ballen liep hij waardoor verdedigers nerveus en onzeker werden. Het doet me denken aan de opsomming die André Corveleyn eens deed van zijn nog in leven zijnde makkers uit het Nederlands kampioensteam van SVV. Het is daarom zo mooi dat onze voorzitter Ben v.Delden de voorbije zomer persoonlijk André naar Harga haalde. Hij kreeg van Ben een verzorgd beschut plekje toegewezen met z’n scootmobiel. In het verleden heb ik Willem voornoemd wel eens voorgesteld om dergelijke ouwe gehandicapte getrouwen met een busje op te halen naar Harga en uiteraard weer thuis te brengen. Ook hier heb je uiteraard weer vrijwilligers met vervoer voor nodig. De klok en de tijd kunnen we niet stil zetten en we zijn geen Heilsoldaten, doch het zou toch hartverwarmend zijn indien we André en o.a. ons erelid Herman Glansbeek en anderen regelmatig zouden zien.
“We zullen doorgaan……”, zong Ramses Shaffie. Van onze twee trouwe erevoorzitters Jan Mulder en Sjaak de Ridder kon laatst genoemde begroet worden. Nog even terug in de tijd. Op het Ton Knoopsplein liep ik ook Hans Roozen tegen het lijf. Met o.a. voornoemde Aadjes
(v.d.Vlist en Versteeg) voetbalden we tegen deze toen technisch balvaardige rechtsbinnen van DHS (De Harde Schoen). Aadje van Bokkum, nu actief als materiaalman bij het Harga Sport van vriend Jan Zwep, was toen die rappe rechtsbuiten naast Hans. Zelf toen spelend als linksback hebben wij als jonge gasten van de Weg tegen deze binken uit de Stationstraat, die van hetzelfde kaliber waren, alle zeilen moeten bijzetten om niet ten onder te gaan. Zij in hun goudzwart vertikaal gestreept shirt in de Schiedamse kleuren en wij Day Pay Wayers in de kleuren van het strijdvaardige rood en vredelievend wit met de V van victorie over de borstkast. Sport verbroedert. Het werd weer een spontane omhelzing met Hans.
Genoeg weer over de 80-tigers. We kijken vooruit met lering uit de lessen van het verleden. Pa Kroon werd begroet en er was even contact met zijn zoon Wesley onze topscorer. Hij was weliswaar licht geblesseerd en stond desondanks niet in de basis. Trainer en coach Toon Wolters spaarde hem wijselijk. Spaland is geen zacht eitje en de stootkracht van Wesley werd toch gemist. Of?
Mensenlief wat ging ik uit m’n dak zwaaiend met rode shawl toen we bij Harga Sport uit kort voor het eindsignaal 1-2 scoorden met 10 man. Even daarvoor was Jan Liekendiek met rood weggestuurd. Hij stond toevallig met zoon en waarschijnlijk meer familieleden bij mij in de buurt en explodeerde als een vulkaan. Door een slordigheidje van onze kant werd het door hun attente spits toch nog gelijk 2-2. Onze verslaggever Kees Lieshout kan dat nauwkeuriger en mooier beschrijven.
Zo een explosie was er ook thuisspelend tegen Spaland. Nu door Jan Liekendiek. Wat een mazzel, ik zag hoe hij kort voor tijd de 2-1 er kogelhard in knalde. Dat het uiteindelijk nog een gelijkspel werd is de verdienste van het karaktervolle Spaland. Wesley K en Jan L the strong going men!! Het beste moet je altijd voor het laatste bewaren is een raadgeving van mijn pa. Sterk eindigen was zijn credo! Wel sportvrienden vanaf de allereerste kennismaking met trainer Arie van Zon heeft senior het onfeilbare gevoel er een sportvriend naar zijn hart bij te hebben. Met dank aan Toon Wolters. Intuïtief is voelbaar dat zij onze vereniging op een hoger niveau brengen, sportief en commercieel door onze successen. Dan dient er organisatorisch toch ook een penningmeester aangesteld te worden. En dan te weten dat de routinier Frans Bogaars bereid is om de nieuwe aangestelde wegwijs te maken. Zeker weten, hij wordt gesteund door zijn vrouw Marcia, Rob Roeters vertrouweling van onze eeuwig dankbare Ton Knoops lijkt mij met ondersteuning van good old Frans Bogaars een juiste oplossing. Come on boys, we zullen langjarig zonder fusie onafhankelijk koninklijk goedgekeurd doorgaan, voor wat dan ook!! Een fusie is voor echte DPW-ers ondenkbaar!
Met Pa shuffle Kroon & Zn, alsmede Arie v.Zon geeft mijn sonar aan dat onze jeugdafdeling niet nog eens derailleert. Zeker niet met de betrokken- en bevlogenheid van de terriër Anil Bhagwandin.
Gisteren 13 februari jl. werd zeer verrassend een briefje ontvangen van een Tsjechische vriend Michal Nidl. Tijdens mijn recent bezoek was er geen ontmoeting. Hem zal ongetwijfeld verteld zijn dat ik er was. Met behulp van een woordenboekje schrijft hij een paar Nederlandse zinnen. Eén daarvan wil ik jullie niet onthouden omdat hij zo beeldend is.
“je verdween uit Domazlice als stoom over een pot”. Hij had graag met mij weer biljart gespeeld in de Hospoda Sticka. Dat was lachen, want senior kan er geen reet van en stuntelde bij het leven. Dit simpele briefje komt over als een medicinale zalf voor een gekwetste ziel.
In het leven heb je behalve een dierbaar gezin ook vrienden nodig. Het bestuur, technische staf en vooral de jeugdleiders zeg ik NIL VOLENTIBUS ARDUUM=Niets voor hen die willen is moeilijk. Dit klassieke gezegde geldt uiteraard voor alle jeugdspelers!
nr. 248 Henk Streunding, Nieuwegein 14-2-2012.
