Sentimenten
Senior was van Zaterdag 16 t/m Maandag 18 april in Schiebroek. Bij mooi zonnig weer werd er 3 halve dagen in de tuin van zijn dochter gewerkt. Reeds de 1e dag attendeerde zij op de gevolgen.. Spierpijn! Stijfkoppig door zijn Groningse genen en bovendien nog introvert van aard werd stug en zwijgend solo doorgegaan. Wroeten in Moeder Aarde en haar ontdoen van onkruid is zijn lust. Voor de avond werden tot hun blijde verrassing de vrouwen en kleindochter door hem uitgenodigd voor een etentje bij Happy Palace, een exclusief Chinees/Indisch specialiteiten restaurant aan de Peppelweg. Deze “weg”was en is bekend terrein van wijlen Thom Knoops en zijn de nog onder ons verkerende lieve vrouw Els.
Onverdroten werd de volgende Zondagochtend volhardend het vrijwilligerswerk hervat. Men zegt: Zondagswerk gedijt niet, maar ook Zondagssteek houdt geen week
’s Middags werd in plaats voor Bodegraven toch voor Schiedam gekozen. Sorry boys. Het waren de magnetische krachten! De bedoeling was een boemel door de Gorzen en ook nog even flaneren over de Maasboulevard.. Van het één noch het ander kwam iets terecht. Vanuit de tram bij Station Rotterdam Centraal, waar toevallig ook trouwe supporter pa Rijswijk werd ontmoet, werd de trein naar Schiedam Centraal genomen. De trein minderde vaart en langzaam glijdt zij langs de Parallelweg, de geboorte plek van onze club en vele van haar leden. En altijd doemen dan weer andere beelden op uit een onbezorgde jeugd. Niet één enkel kind had toen psychische afwijkingen! Van de problemen die hun ouders hadden om financieel rond te komen had het geen weet… De kruidenierswaren werden toen wel op de pof gekocht! Kuierend over de Singel werd het uiteindelijk toch het Branders Café van Cora & Piet. Dit intieme Café is mijn trekpleister als rustzoekende. Het is tevens op visite gaan bij een oer-DPWer. Daar voel ik me op mijn gemak. Met dit laatste woord en een paar “jonkies” bekroop me een nostalgische stemming. Het “gemak”werd later aangeduid als W.C., de afkorting van Water Closet, een vinding van de technisch begaafde Engelsen. In grote delen van Nederland, vooral buiten de steden, was het “gemak”een houten kot aan de oever van een riviertje of sloot. In dat water werden ook de melkbussen en de huishoudelijke pannen en potten in “schoon”gespoeld!!! In 1950 heeft ons team het nog ervaren toen ze tegen OHVV in Oudenhoorn hadden gevoetbald. Voor alle duidelijkheid, de woningen aan de Parallelweg hadden bij de bouw in 1924 reeds WC’s, granieten gemarmerde aanrechten en sierlijk stukadoorswerk in de plafonds en aan de achterzijde prachtige solide houten balkons. Die dienden voor menigeen als tribune bij de thuiswedstrijden van SVDPW. Toen was er reeds een Herman Niemeyer Tribune!
Aan de muur van een logeerkamer hangt een ingelijste zeer oude plattegrond van het Delfland, het Poldergebied tussen Delft en de Nieuwe Maes. Het is een gebied van boezemwateren van de Schie, 2 meter beneden de zeespiegel(A.P.) Links èn rechts van de Schie tot aan Pijnacker en Berckel toe! De functie van het gemaal de Vyf Sluyzen betrof de gebieden de Vryen Ban, Hof van Delft, Pijnacker, Berckel en Ketel. Het gemaal is er nog steeds aan het eind van de Poldervaart om de polders te behoeden voor één groot ondergelopen vlietland.
Mijn mooiste wandel- en fietstochten waren langs de Schie, de Polderweg en de Vlaardingse Vliet. Maar mooi was het eveneens over de Damme Laen naar de Ouden Dyck en via de Kethel Wegh door de Harga Polder en over de Harre Wegh naar Delft. Links en rechts was het gras twee kontjes hoog en dan lekker rusten tussen de bloemen en de honing zoekende bijen! Heerlijk die geuren van het gras na een regenbuitje, pas gemaaid ook of later gedroogd tot hooi. De grootouders van mijn Rietje Sonneveld hadden een boerderijtje aan de Ouden Dyck. Deze Dijck en de Delflandsche Maesdyck, deze laatstgenoemde reeds jaren bekend als de Vlaardingerdijk, omzoomde de Nieuwelantse Polder. Aan de andere kant werd het gebied verdeeld in Korteland en Frankenland. In die buurten groeiden na de 2e Wereldoorlog o.a. de broers Jan en Leen Mulder op en ook supporter na de verhuizing in 1945 van de Parallelweg. Op zijn vaste stekkie met een glas bier en een sjekkie zat Bob Krijnen aan het cafébuffet. Hij was in een geanimeerd gesprek gewikkeld met een jonge vader. Al snel voor mijn doen werd deelgenomen aan het gesprek. De onbekende was woonachtig in de kern van het voorheen dorp Ketel, doch bleek geboren te zijn in de Schietbaanstraat, voorheen Bijdorp. De straat welke toegang gaf tot het “Pieterman Stadion”van onze Peet Geel, die chef was bij Pieterman. Het werd een bijzonder onderhoudend gesprek tussen een trio dat als overeenkomst had aan de rand van het groene weidelandschap van Schiedam geboren en opgegroeid te zijn in een fris en gezond milieu. Ook kastelein Piet Krijnen leverde een bijdrage. “Het klompenwinkeltje aan de Polderweg is er nog”zei hij. De familie Krijnen woonde oorspronkelijk in buurtje aan het begin van de Polderweg met als buur Scheepswerf “De Hoop”. Onze 1e(?!) reservekeeper de brave Tim Feijen is er ook geboren.
De Polderweg is een romantische route voor voetgangers en fietsers o.a. naar de Kandelaar weer een andere buurt van Ketel. Deze buurt is gesitueerd tegenover het Zwet aan de overkant van de Schie. Die buurt behoorde tot de Gemeente Ouwerschie tot 1941. Toen werd na een deling deze gemeente opgesplitst in Delft en Rotterdam. De ambtenaren hadden het druk in de 2e Wereldoorlog! De Gemeente Ketel en Spaland voluit had in 1941 29.000 inwoners, waarvan 600 in Bijdorp. Kom Piet schenk ons nog eens een b.b.(borrel en bier}. De familie Krijnen heeft later nog gewoond in de etage waar de familie Geel eerder haar domicilie had. Inmiddels was het flink drukker geworden met vele bekenden. De tijd gaat snel!
Nu heeft Bouwmij. Lentiz op onze geboorteplek op de “Weg”een College gebouwd voor MBO-VMBO. Een gelegenheid om de daar schoolgaande jeugd kennis te laten maken met Day Pay Way en hen te animeren. De Parallelweg was het jachtgebied van de voetballende en indianen spelende jeugd. De Directie en leerkrachten alsmede de ouders en hun schoolgaande kinderen dienen wij kennis te laten maken met onze club- en buurtgeschiedenis. Moreel gezien hebben wij een claim. Dan maken we goede kansen op succes om onze jeugdafdeling weer die trotse sociale uitstraling en status van 8 jaar geleden te bezorgen. En dan komt het er op aan om te consolideren.
De toekomstige leerlingen hebben zeer waarschijnlijk geen weet van de waardevolle betekenis van het eens zo waardevolle flora- en faunagebied achter de Parallelweg. Een Polderlandschap tot aan Van Nelle toe, afgescheiden door dijken en kaden voor het water van buitenaf. Het is te betwijfelen of er ook maar èèn leerling is die o.a. toch door zijn vorm het duidelijke pijlkruid zou herkennen met die mooie witte bloemen drijvend op het slootoppervlak.
Het water in overvloed binnen het poldergebied werd kunstmatig afgevoerd door gemalen en boezemmolens. In de s’Gravelandse Polder waren zelfs 5 molentjes Die hadden dus dezelfde functie zoals een deel van ons hart het bloed opneemt en naar een hartkamerholte perst als een gemaal voor verdere circulatie. Onze afgetreden penningmeester en nu de eminence grise als financieel raadgever van de club weet alles van boezems en hun werking. Van deze Frans kreeg senior eens een aantal oude ansichtkaarten van het dorp Ketel. Mijn pa Derk haalde daar in de 30-er jaren zijn hart op in en om de boerderij en weilanden. Deze gift is een voorbeeld van vriendschap en verbondenheid in onze vereniging.
Laat ons bij de opening van het College vertegenwoordigen met een veldboeket en vooral ons voortreffelijk Jubileumblad van het 75-jarig bestaan. Day Pay Way is springlevend!!
Io vivat nostrorum sanitas = leven de gezondheid van de onzen!!!
No.236 Henk Streunding, 7-5-2011.
