Tradities, folklore en “de laatste kans”.

Om in de juiste stemming te komen werden de volgende regels geschreven bij de muziek en zang van een CD met de titel: “de bana of anam of Yurtseven KARDESLER”. De op de instrumenten spelende artiesten zijn vier Turkse broers en hun zus uit Duitsland. Op één van zijn vele treinreizen naar huis vanuit Tsjechië is supporter impulsief uitgestapt in Koblenz. Mooi zomerweer, volle terrassen en avontuur lokten. Een hotelkamer bij het station was snel geboekt, Und dan donnerte es wieder loss!!

Er wonen en werken ca. 7 miljoen mensen met Turkse roots in Duitsland. En dat is goed te merken aan het horeca personeel. In dat euforisch gevoel van welbehagen werd die CD gekocht. Inmiddels heeft barman Jan zich over dat schijfje ontfermd. DJ Jan aan de draaitafel!

Het was hartverwarmend om te zien hoe arbiter Emre en Hakki onnavolgbaar schuddend en trillend met hun onderlijf hun genen als volkscultuur toonden. Veel draait bij onze vereniging traditioneel om gezelligheid. Ook rondom de bezoekers van zogenaamde Turkse clubs komt het over als een warme douche.

Senior heeft met vriend Simon Turkmen van 10 tot 19 februari een trip gemaakt naar Tjechië. De volkscultuur van het jaarlijkse carnaval trok ons. Een pro-tour met de bus van Euro Lines. En voor beiden als 60-plussers nog extra korting! Stukken goedkoper dan de reis van zoon Derk met Walter naar het carnaval in Rio de Janeiro. Het is daar een traditioneel festijn met een mondiale uitstraling. Ook Madonna huppelde er rond. Niet zo onbeschaamd exhibitionistisch zoals de Braziliaanse vrouwen met ontbloot bovenlijf en verder ook niet veel. Grote bloemkolen, gekleurd!

Wij bezochten veel keurige lokalen, wel meer dan dertig! Géén disco’s. Het waren restauraties (o.a. Grieks), pizzaria’s, koffie- en theehuizen, een originele Konditorei, wijnlokalen, bars en de restauratie van het station.

Dit treinstation is vorig jaar afgebroken en herbouwd. Ten tijde van de Koude Oorlog arriveerde senior er met zijn vrouw en 2 kinderen in 1980. Grauw en vooral donker was het bij aankomst. Er was amper verlichting. Ook het interieur was donker en onoverzichtelijk. Nu zorgden bij entree sensoren ervoor dat glazen deuren openden met duidelijk zicht op grote schermen aan de wand van aankomst- en vertrektijden digitaal van de treinen. Dat alles in een ruime moderne hal met loketten en bagage en postdepo’s. Het restauratiegedeelte was onveranderd gebleven, de centjes (Kronen) waren op! Toen seniorhoge nood had moest hij naar buiten. De toiletten waren omfloerst met onkruid, hermetisch gesloten. Nostalgie!

Hij was weer even dat jochie van de “Weg” die met enkele anderen aan de slootkant stond om zijn potentie te tonen. Nu stond hij pontifikaal wijdbeens met de linkerhand steunend tegen de muur en sturend met de rechterhand pissend te spetteren. Schandalig, er arriveerde op dat moment een lange personentrein uit Pilzen.

Met mijn gezin was het allereerste onderkomen in Babylon. Die keuze destijds had met de interesse voor de oude geschiedenis te maken. De Griekse weergave van het Semitische Bab-ilan kwam onder Nebukadnezar tot grote bloei, in oppervlakte de grootste stad in de oudheid. Dat was in 1980 en zijn in 2010 nog steeds de prikkels; Zomerse Zon, veel bossen, een recreatie meer, lieve mensen met de traditionele folklore festival in het 2^e weekend van Augustus. Veel kleurige klederdracht met zang en volksdans. Babylon, we waren er met ons 3^e. Hangende tuinen hebben we niet gezien.

Simon, Henk en Kody hebben ook in het luxe Chodske Hrad gegeten, dat is een burcht in Domazlice. Dat is een filiaal van een firma uit het prijzige Praag. De stad van Kafka en nog een dozijn synagogen. De Duitsers hebben in de 2^e wereldoorlog 300.000 joden uit die stad naar de eeuwige jachtvelden afgevoerd. Ik heb een dagboek van één van hen waarin alles chronologisch is vermeld á la Anne Frank. Dramatisch!

In het voornoemd Hrad dronken we het Praagse bier “Staropramen”. Wel bekend bij Piet Krijnen van het Branderscafé, met wijlen Thom Knoops en hun hun vrouwen. In Chodske Hrad was de bediening slecht. De schotels werden geserveerd als vreten zonder een greintje vriendelijkheid met zelfs zonder de toevoeging “Dobrouchut!”= eet smakelijk. De vier meisjes liepen er bij als slordige Assepoesters. Maar de chef had ook geen hagelwit hemd aan en een keurig strikje. Crisis? Nee senior eist geen luxe. Maar vriendelijkheid!

Kom ik weer bij gabber Piet voornoemd, die mij een tijdje geleden zomaar een fles Becherovka gaf, dat beroemde magenbitter uit Karlovy Vary (Karlsbad). Piet krijgt ook soms Polen op bezoek die een wisseltruc uit proberen! Senior was er getuige van. Toen het woord politie werd uitgesproken waren ze rap weg. Met de staart tussen de benen! Slimme Piet beheert de penningen goed. DPW heeft een vacature!

Domazlice is het centrum van het gebied aan de Duitse grens. De koning van Bohemen heeft in een ver verleden een grote Poolse stam gehaald om zijn grondgebied daar te beschermen. Ze kregen in ruil daarvoor privileges. Grensbewakers als bodyguards, in talrijke omringende dorpen hadden zij hun posten, Zachtzinnig ging het er niet aan toe. Een jonge moeder die op het veld tijdens oogsttijd haar baby de borst gaf werd schandalig wreed tot ander werk gedreven.

Nu een Tsjechische anekdote. In 1981, het paspoort met visa van de ambassade in Den Haag is bewaard, was er de kennismaking met de koffie. Türkisch? was de vraag. En dat was geen koffie verkeerd hoor. Op een paar schepjes koffie in een kom wordt kokend water gegoten. Zonder melk of suiker. Is het afgekoeld en te drinken dan blijft op ’t laatst een korrelig drap over. Koffiedik! Senior heeft Simon daar bezig gezien als koffiedik kijker. Hij denkt je dan de toekomst te kunnen voorspellen. Zo leer je elkaar steeds beter kennen.

Opmerkelijk, in Tsjechië geldt geen rookverbod, terwijl men daar in 1981 een zo streng verbod ingesteld had. Ook achter het autostuur gold dit verbod.

Eén van onze reisdoelen was de maskerade in Postrekov, een Chodendorp dicht bij de Duitse grens. Om Simon te plezieren namen we het boemeltreintje, karakteristiek voor Tsjechië en Slowakije. Degelijk denderend zonder enig comfort door schitterend landschap. Winters! Postrekov is jaarlijks het decor van een bonte verzameling van oud en jong in kleurige dracht. Uitbundig dansend achter een hoempaband aan. Jonge meiden uitbundig dansend in klederdracht, zingend en zwaaiend met de drankfles in de hand. De wijde regio loopt uit om getuige te zijn van dit feest. Jonge Maagden (?) dagen uit, onvermoeid. Het is hun “laatste kans”. Want met 18 lentes moet je onder de pannen zijn. Zo niet, dan deugt het niet.

Massaal stroomt het publiek toe. In de winterse kou stonden hartverwarmend (!) oude wijfies langs de kant van de route in de sneeuw, steunend een enkele zelfs op 2 stokken en met het traditionele hoofddoekje. Zouden die in hun jonge jaren hun “laatste kans” hebben gepakt.

Hoofddoekjes! Senior heeft nog het beeld dat zijn moeder met moeder Krijgsman samen als vriendinnen de stad ingingen met een hoofddoekje op. Nu extreem discutabel. Waarom toch zo weinig tolerantie?

Simon, Henk en Kody kregen met vette lippenstift een hartje op hun wang getekend vanuit een reidans springende hupse vrouwtjes. We hoorden er helemaal bij. Ook in Postrekov in het beroemde Adamo, de plaatselijke herberg was het tof. Een grote zwarte kachel stond te loeien. Lange zwarte pijpen langs het plafond straalden behagelijke warmte uit. Van de waard kreeg senior nog een schitterende bierpul een met metalen figuren bewerkt deksel van de streekbrouwerij Chordovar uit Chodskeráj = Chodske paradijs!

Vier nationaliteiten zaten broederlijk naast elkaar te genieten. Naast de 3 Musketiers nam een bolle jongen van het naburige Duitse platteland plaats. In die zin Rob van Vliet jr. van Bistro “’t Sterrebos” is jouw Ome Henk een globalist waarvoor geen grenzen bestaan.

Na afloop om ca. 7 uur werd in Hotel Koruna in Domazlice het feest tot 1 uur ’s nachts voortgezet. Drie bevriende accordeonisten waren in topvorm. De vrouw van één van hen is geboren in Postrekov. Ooit hebben daar Italiaanse gastarbeiders hun hormonen laten spelen. Meerde malen sprong zij temperamentvol via een stoel op de tafel en zong en danste.

Day Pay Way had ooit de beginnende schroomvallige debutant André van Duijn als gast. Nog niet lang geleden Paul de Leeuw. Wordt het nu voor het 80-jarig bestaan Gerard Cox met “Die mooie zomer “ bijgestaan door een accordeonist (of een clubje?).

Tradities horen ook thuis in onze vereniging. Juist in crisistijd.  “Kijk omhoog Sammie!”

Simon en Henk wensen iedereen nu reeds een mooie zomervakantie, hoe en waar dan ook.

Maart 2010, Henk Streunding