KODY, EEN DIERBARE VRIEND.
Senior had zich enkele weken niet laten zien in ons Harga Park. Eén van de oorzaken is dat de vrouw een tijdje in het ziekenhuis is verpleegd. Corrie Dienaar één van de vrijwilligsters achter de bar had ik beknopt reeds begin december verteld dat het met haar tante Riet niet zo best ging. Slechts één week na haar thuiskomst plm. 14 januari was het bij mij pousseré à bout
Hij vertrok stante pede `s avonds naar zijn geliefd Ceska Republica.. Zonder reservering dus. Typisch een opwelling van een niet te vangen vrije vogel als boreling in 1932 van de “Weg”? De bakermat en oorsprong van onze sociaal rijke club SVV SVDPW. Vroege voorjaar kriebels waren het zeker niet. Het was immers winter. Of was het toch intuïtie?
De chauffeurs van de bus voor de nachtelijke rit vanuit Utrecht naar Plzn kregen 50 euro toegestopt. Zonder commentaar en franje, klaar! Zijn er in m’n jeugd toch te veel cowboy boeken gelezen van pa Derk? Met het hemelsbreed verschil, dat senior altijd naar het wilde – cultuur- en natuurrijke- Oosten trekt.
Na enkele aangename uren oponthoud in Plzn, passagieren, eten/drinken en vooral observeren van Ceski life werd de bus naar Domazlice genomen. Sta je daar enkele uren later op een koude winterse namiddag voor het appartement van vriend Kody Konrady., onaangekondigd. Wij bezitten beiden geen mobieltje! Mijn komst is altijd onverwacht spontaan en wordt nimmer aangekondigd. Zijn naambordje was er niet meer, vreemd! Af en toe zond ik hem een ansichtkaart of een enkele keer een kort briefje in telegramstijl met Tsjechische trefwoorden uit een mini woordenboekje geplukt en aan elkaar gevlochten. Ook nog eens Tsjechisch leren en spreken is nooit bij me opgekomen. Te moeilijk. BASTA. In mijn briefjes stopte ik altijd als verrassing een paar bankbiljetten. Een restant van een over gebleven roes. Kody kreeg verder waarschijnlijk weinig post. Ten tijde op één van mijn vorige bezoeken arriveerde ik toevallig gelijktijdig met hem bij zijn voordeur, Vodni 17, 34401. Hij had kennelijk weer ergens geklust. Het eerste wat hij toen deed tot mijn verwondering was in zijn brievenbus kijken. Hij viste er nota bene een briefje van mij uit met wat poen. Ik zie hem nog glimlachen deze hartverwarmende vriend. Dat briefje was zeker al een maand of nog langer geleden hem toegezonden!!
Over een glad gereden sneeuwlaag op de middeleeuwse keitjes werd glibberend via een steeg de Namesti Miru bereikt met zijn beschutting biedende arcaden, de hooggewelfde bogengaanderij rustend op massieve pilaren. Namesti= plein, Miru= vrede. Zo zijn er nog enkele woorden die ik na 33 jaar onthouden heb. Polevka=soep en chleb=brood. Eén woord zal altijd herkend worden bij vrouw en kinderen. De allereerste keer na aankomst in hotel Praha te Babylon vroeg de vrouw, die graag rookt, om een asbak. Daar is geen misverstand meer over. Er wordt dan gevraagd om een popelnik. Er werd eten besteld en dat werd leuk ondanks we trek hadden na een lange autotocht en spannende grensovergang met dubbele controle. We kregen allen keurig slechts een simpel spiegeleitje geserveerd. Het gevolg van een Babylonische spraakverwarring was onze conclusie.
In hotel Koruna tref je op elk moment van de dag wel enkele voetbalvrienden. Het geeft mij dan ook altijd weer het gevoel van thuiskomen. Mijn innerlijke bevinding bij het zien van het blanco naambordje werd na aankomst à la minute bewaarheid. Kody was kort voor de Kerst op 69-jarige leeftijd overleden. Hij had een hersentumor. De foto hierbij afgedrukt is half augustus 2011 gemaakt door zoon Derk op onze drielanden rondreis. Dat was schrikken!
Na het overlijden van Arie Korporaal, Aad Wijzenbroek, Willem van Uden en Ton Knoops kon je tenminste nog een rouwplechtigheid bijwonen. Je wist ook van hun aandoening en je probeerde dan begrip te tonen. Van Kody is dus geen afscheid genomen. Hij regelde alles voor me als er problemen met mijn gezondheid waren. Een bezoek aan een arts vanwege een dikke en gezwollen blauwe voet als gevolg van een wilde langdurige dansavond. Met vriendinnen van Andrea? De diagnose, het hart is prima. Een bloedvaten vernauwing was de oorzaak. Kody begeleidde mij ook een paar keer naar een opticien en een tandarts. Hij was mijn bodyquard en was zeer ongerust als ik zonder kennisgeving een volle dag spoorloos was. De drang naar een nieuw avontuur lonkte dan. Het boemeltreintje, een lijnbus of een taxi was het vervoer.
Ik heb talrijke gedenkwaardige souvenirs in mijn verzameling na al die jaren. Op een treinreis van Praag naar Warschau in Polen viel mij die kleine grijze metalen asbakjes al eens op met een dekseltje wat zo opvallend klepperde. Prompt bezorgde Kody mij een exemplaar. Welke hij waarschijnlijk zelf een keer gedemonteerd heeft, want hij had voor alles een oplossing. Dat zijn dan dingen die je koestert.
De domper na de mededeling van zijn overlijden kwam die namiddag extra hard aan door de mededeling dat bijna tegelijkertijd Jirci Cibulka was overleden, die enkele jaren jonger was dan Kody. Die ontwierp, produceerde en exporteerde machine onderdelen. Zijn afnemers waren voornamelijk de Duitsers. Jirci communiceerde regelmatig telefonisch met de vrouw. Ook van diens overlijden was ons geen kennis gegeven.
Op deze kortstondige reis werden drie korte nachten in een kraak helder bed in vrede doorgebracht. Er was een kilte welke niets met het winterweer van doen had. Eens na een avond veel bier heb ik Kody illegaal meegenomen naar mijn kamer met een 2-persoonsbed, als broer. De volgende ochtend hebben we paddenstoelen gezocht in de bossen rond Babylon.
De geschiedenis van het oude Babylon of Babel voltrol zich hoofdzakelijk tussen 2000 en 500 v.C., gesitueerd in het huidige Irak.
Zo plotseling als de aankomst was ook het vertrek uit Domazlice (doma=thuis). Het treintje werd nu voor de terugreis genomen naar Furth im Wald waar ze een stedenband mee heeft, zo ook met het Brabantse Budel. Het was een schilderachtige romantische tocht door het besneeuwde heuvelachtige en bosrijke Böhmerwald (Ceski Les) met pittoreske dorpjes zoals die van Koos Nielsen Cards.
In Furth im Wald kocht ik voor 140 euro een enkele reis naar Utrecht. De loketbeambte was zeer vriendelijk en behulpzaam. Gekleed in zijn overhemd was hij eerder op het perron dan senior om aan te geven waar ingestapt moest worden. Er moest wel drie keer overgestapt worden zij hij bijna zorgelijk als een vader. In Neurenberg, Frankfurt am Main en in Köln. Ik zie en ervaar het wel dacht ik. Als we Köln naderen langzaam in een lange bocht over de Rijn met zicht op de Dom denk ik altijd aan het boek van Heinrich Böll (1917) getiteld “Der Zug war pünktlich”. Hij beschrijft daarin de waanzin en de zinloze vernietiging door de bombardementen in de 2e wereldoorlog. Köln waar eens een toevallige ontmoeting was in de massa mensen met voorzitter Hein den Uyl.
Ik sluit een foto in van de nachtwaker van Domazlice. Historie,folklore en romantiek in één!
Groetend, Henk Streunding, 10-2-2012
