Harga Park, een trefpunt
Als vanouds was senior 27 maart jl. vroeg op pad om zijn club Day Pay Way aan te moedigen tegen de lijstaanvoerder in de afdeling tegen UNIO. Fris van de lever met veelkleurige studentenshawl dit keer en goed gepet. Zijn rood colbert bij het mooie weer die dag moest op de jongens werken als de bekende rode lap.
Voor de aanvang werd eerst de hand geschud met trainer Arie van Zon en enkele bemoedigende woorden toe gesproken. Zo ook met onze jonge buffel Wesley Kroon en Jason Harris. Laat aan mij de illusie dat het geholpen heeft. Ruststand 0-0.
Laat die tegenpartij maar lekker tikken en komen was de taktiek van Arie. Dat ging UNIO zo makkelijk af dat een van de counters van Wesley naar voren verrassend tot de 1-0 leidde. Senior ging uit z’n dak op de bijna lege tribune! Een wonderschoon doelpunt ontstaan na aanname even voor hun zestienmetergebied leidde tot een gave combinatie tussen drie van de “onze” waarbij de UNIO verdediging als verstijfd toekeek. Ook hun doelman stond als aan de grond genageld en stak zelfs geen hand uit. De balcirculatie ging zo verrassend snel en soepel dat ik in extase niet zag of Roelof Grant weer het laatste tikje gaf. Doch wat maakt het uit we waren weer een team en dat telt! Zo maakt het ook niet uit wie in de verdediging de penalty veroorzaakte welke tot opluchting van UNIO tot de gelijkmaker leidde. Keeper Jason Harris voorkwam met enkele kaatsende reflexen een nederlaag. Day Pay Way bleek geen zacht eitje deze middag.
Een heel fijne verrassing was het om ene 1e elftalspeler en onder mij bij de jeugd spelende Koos Nielsen te ontmoeten. Was het uit nostalgie Koos dat je dat keurig echtpaar in je gezelschap had uitgenodigd om de club uit je jongensjaren te bezoeken? Koos de zakenman in donkere kleding en een smetteloos witte shawl. Rood en wit compleet verenigd. Hij liet Gerard maar gelijk twee borrels inschenken voor mij.
Dat oude liefde niet roest illustreerde ook Cor van de Vlist. In bijzijn van Aad op diens vaste plek zei ik spontaan tegen Cor dat hij mooie zware gouden sieraden droeg om hals, pols en vingers. “Daar heb ik altijd van gehouden”, zei hij simpel. Hij heeft maatschappelijk carrière gemaakt in Berabant, waar hij nog steeds woonachtig is. Met de 1 jaar oudere Koos Vrijenhoek en ook af en toe met de3 jaar(?) jongere Cor van de Vlist – tegen de gedragscode van z’n moeder in – liepen we dikwijls als zigeuners op blote voeten. De vrijheid daar heeft ons spelenderwijs gevormd.
Tot ziens allemaal!
Henk Streunding nr. 234
